Blogia
nàmoR

Arte

Sen mañán

 

Hoxe volvín erguerme

pensando en tí

Hoxe vou queima-lo mundo por completo

 

Hoxe volvín espertar

contigo coma única idea

Hoxe quero destruí-lo universo enteiro

 

Comezarei pola túa casa

e non descansarei

ata rematar polo meu corpo

 

Torturarei un por un ós teus amantes

Arrincareille-la pel e os dentes, e fareilles engulir

tódolos anacos do meu corazón morto

Blue

 

It’s cold outside

but it’s colder inside

I’m so blue that, compared to me,

the most beautiful sky ever seems grey

 

I wish I could be a statue

always standing still

no feelings at all

no more thinking

 

No memories or remorses,

just watching people living their lives

in front of me

As if I were looking at the stars

No futuro

Onte

partíchesme a alma en dous

e a esmagaches coas túas propias mans.

Agora

teño que recompoñe-lo meu corazón

roto unha vez máis.

No futuro

non terei medo de ti

porque xa non estarás.

 

Onte

arrincaríache a alma

dun só mordisco.

Agora

recuperareime lentamente namentres o mundo

segue a xirar sen mirar por mín.

No futuro

ignorarei

a túa inútil e estúpida vida.

 

Onte

quería matarte lentamente

e facerche sufrir mil crueldades.

Agora

resolvo que esta

foi a derradeira vez.

No futuro

non te verei nunca máis

para non caer doente de novo.

 

... E non me hei volver namorar.

Mordue

À présent

l’aversion

est ma copine

 

Comme une pomme,

tu me mouves

impassible.

 

À présent,

ma passion

est concubine.

 

Comme un homme,

je te trouve

irrésistible.

Doble Uno

Guardo
el dado rojo que me diste
en un rincón oculto de mi habitación

Tiento
a la suerte y con despiste
lo arrojo y me encomiendo a su decisión

Triste
porque te dejé huir
porque te alejé de mí
porque te obligué a salir
Fue por tu bien

Guardo
el sonido limpio del piano
en la trastienda de mi memoria

Siento
el latido arrítmico del dado
rodando por los laberintos de esta historia

Huiste
porque te deje huir
porque te aparté de mí
por no hacerte sufrir
El bien siempre se te dio mal
y a mí, el mal nunca me fue bien

Guardo
el ruido sucio de esta guitarra
en una esquina de mi cama

Miento
a cada verdad que me desgarra
en la ambigua realidad de la mañana

Diosa de caza

No hago más que imaginarte
tumbada sobre mí
con la cabeza recostada
en mi espalda
o en mi pecho
Te sueño
durmiendo despreocupada
como si no existiera
nada
aparte de nosotros
y quizá
-tan sólo quizá-
la cama que nos une
y nos separa

Pero te fuiste
hace tiempo que te has ido
yo lo quise
así
te desterré
y te lancé a tu nueva caza
por no matar
a quien me dio la vida
y me la quitó
de una metáfora
aunque sólo fuese por su bien
y por el mío

Unos días me arrepiento
de no haber hecho cuanto debía
y otros días
sé que hice lo correcto
y en el intento
de escribirte esta poesía
olvidaré que me decías:
 -No tiene que ser perfecto