Fuxir

Ela asolagoume de bágoas

cando me deixou abandonado

naquela indiferenza.

Pero a culpa é miña:

fun eu quen se afastou,

e non podo pretender, agora,

aparecer da nada

e ser ben recibido.

Poalla fora, no corazón do monte,

e orballa tamén dentro...

Se me apuro,

aínda terei sitio na aeronave.