Se muestran los artículos pertenecientes al tema Arte.
Diosa de caza
No hago más que imaginarte
tumbada sobre mí
con la cabeza recostada
en mi espalda
o en mi pecho
Te sueño
durmiendo despreocupada
como si no existiera
nada
aparte de nosotros
y quizá
-tan sólo quizá-
la cama que nos une
y nos separa
Pero te fuiste
hace tiempo que te has ido
yo lo quise
así
te desterré
y te lancé a tu nueva caza
por no matar
a quien me dio la vida
y me la quitó
de una metáfora
aunque sólo fuese por su bien
y por el mío
Unos días me arrepiento
de no haber hecho cuanto debía
y otros días
sé que hice lo correcto
y en el intento
de escribirte esta poesía
olvidaré que me decías:
-No tiene que ser perfecto
Jùlia
Jùlia enche os meus sentidos
coa calor do seu sorriso
Os seus ollos arden negros
e as súas punzantes bromas
son o anzol que me afunde
máis e máis no escuro fango
da súa evidente sensualidade
Jùlia ateiga a miña mente
co recordo dos seus soños
A súa respiración entrecortada
acougada e exitada
arríncame aínda hoxe
anacos de cordura
que nin sequera sabía que posuía
Xadrez: Cabalo
A túa mirada disloca os meus sentidos desnudos. En todas esas duras horas... ...nas que non soño nin acado un triste acougo, non sinto frío nin nada, e teño que renderme ós teus xélidos e penetrantes baleiros
|
Xadrez: Alfil
O
meu
é un corazón
algo pequeno,
pero nel
cabes tí, e aínda sobra
O meu é
un corazon
moi canso,
pero sabe que
algún día, a lúa
rubia brillará no horizonte,
e por embaixo, nós entrelazados.
Xadrez: Raíña
+ + + + + +
No meu mundo
Fágoche rir
e rabiar
Quéresme
Ódiasme
Arrincas mil bicos
do meu ser
Afúndelos
Entre os nosos beizos, nesta luz
Todo vai ó compás dos teus latexos
Xadrez: Rei
+
No teu mundo
Fasme sorrir
e chorar
Ódiote
Quérote
Sempre fai sol
e brisa
e chove
e todo doe coma o primeiro día
e todo sabe coma o derradeiro minuto
Abajo
Soy el que ha perdido. |
Jugando con -arte
Últimamente, no consigo arrancarte ni una risa, ni el corazón, ni parte; últimamente, sólo logro animarte...
Así que vuelves a postrarte ante el monstruo venido de Marte que no sabe ni qué es amarte...
Y te arropo otra vez con mi arte, mi pequeño y humilde baluarte, intentando regalarte...
mi amor en verso, hasta que te harte... porque sólo deseo mimarte... ¡pero no eres capaz de enterarte! |
Máis Literatura (II)
-E como aínda non consigo durmir -son as 3 da madrugada-, e quería rematar de ordear eses papeis, vou facerlle uns amaños a outro borrador que atopei, e así xa podo tiralo ^_^. Non sei que tal quedará, xulgade e contádeme ~_o.
| Pensamentos Plásticos |
Quedei baldeiro por dentro coma unha botella en sábado: Trataba de acostuma-los meus calqueras os teus beizos.
O son esdrúxulo, líquido do teu soño entrecortaba as miñas veas, nun aquel inútil por retornarme o alento
mentres o corpo ensanguentado do meu corazon roto trababa as miñas pálpebras, tentando apañar un novo salouco de vida.
Todo esforzo era en van, a choiva do amencer mergullou o cadáver incómodo no (cada)leito dun río: atopei a morte, acougado, na corrente da crueldade humana.
|
Máis Literatura
-Había ben tempo que non actualizaba a bitácora, así que antes de nada, benvidos de novo ;-) Xa hai máis dun mes que borrei o artigo sobre sistemas operativos: este non era o lugar para publicalo, e aínda por riba a redacción do mesmo era insufrible. Comecei a principios de ano a escribir sobre eses temas na miña outra bitácora (en Barrapunto.es). Cando teña algo decente pasareivo-la dirección, por se se dá o improbable caso de que queirades botarlle unha ollada :-P. Mentres tanto, facendo limpeza entre papeis antigos, atopei unha poesía (en realidade só un borrador) que data da miña época de estudiante de instituto, se non me trabuco. E como perdín irremediablemente a que estaba a escribí-lo día que borrei o dos SS.OO. -reinicio do PC no peor momento, unido a que por primeira vez a escribía directamente no blog en lugar de facelo en papel coma sempre-, e quería deixarvos algo para que souberades que isto segue vivo, pareceume boa idea colgalo. Coma de costume, agardo as vosas críticas (e por certo, algunha vez poderiades ser un pouquiño máis duros, que sempre me dicides que vos gustan ;-).
| Lembrando |
|
Sentía o arrecedo do verde por todas partes Tentando moldea-los versos, recaía unha e mil veces no pasado.
Recordaba a vida coa frescura dun neno xogando con area, triscando coma un enorme atardecer da infinita nada.
Coma o solpor traído da man pola noitiña das tuas ondas, capilares de intensidade coagulada. |
Soneto de Abril
-Y bueno... ya que estamos con el tema, os subo otro poema. Éste es un soneto que he escrito a finales de Abril -hace menos de un mes, vamos-. Tiene un título original, ¿verdad :^P? Desde el punto de vista técnico, tiene versos endecasílabos (aunque ya sabéis que mediante diptongos, hiatos y sinalefas se le hace lo que se quiera a la métrica ^_^), y rima consonante con estructura ABBA ABBA ABA ABA (Como me empeñé bastante en usar ese esquema, me costó bastante acabarlo... quizá el final se me haya ido de las manos, no sé. Por ejemplo, mi amiga Iria cree que este poema significa algo completamente distinto de lo que yo trataba de expresar. ¿No es hermosa la naturaleza del arte -y yo pijo cuando digo estas cosas ^_^ -?). Desde el punto de vista artístico, espero que me deis vuestras opiniones ~_o .
Soneto de Abril |
|
Poesía
-Primera actualización. Estaba intentando escribir un ensayo sobre libertad -tanto en general como sobre la de expresión-, ya que no quería empezar duramente con un artículo sobre sistemas operativos. Pero me estaba quedando una chufa -además de bastante tostón, por cierto-, así que he decidido empezar con algo más suave: poesía. Ya avanzaba en el primer post de bienvenida que probablemente acabaría derivando hacia otros temas. Dicho y hecho, que bien me conozco ^_^. Estoy descubriendo, a medida que intento escribir en ésta mi bitácora (frase copyright Juán Cuesta ^_^), que los temas que creía que necesitaba compartir con el mundo pueden ser bastante anodinos para el resto de los mortales... y eso que lo estoy juzgando yo mismo mientras trato de escribir sobre ellos (!!). En fin...
-Pues lo dicho, vamos a ello. Éste es un poema que escribí hace ya algunos años, a finales del 98, si no me equivoco -y si me equivoco, a principios del 99 ^_^ -. Como una gran parte de mis poemas, está en Gallego, mi otra lengua materna (Soy un bicho raro del bilingüismo, siempre he usado ambas lenguas -Español [Castellano] y Gallego- en todos los ámbitos. En realidad, uso el Castellano para escribir esta bitácora por la única razón que supone una diferencia para mí: para llegar a más gente -suponiendo que algún non-Galego-falante ^_^ se acerque hasta este blog-). Bueno, no me enrollo más -estoy descubriendo que es una tendencia natural mía o_O -. Espero que os guste. Ya me contaréis ~_o -dicho de otra forma, usad los comentarios si quereis-.
Poemas |
Quebrache-lo meu cosmos Burbullas Estrelas Poemas Prometíchesme poemas Prometinche a vida enteira O Destino Os meus soños Prometíchesme poesías Hei brindarchas algún día Aquí estou Para sempre Non me odies por ilo
|